कुइनेटो
‘जन्मनेबित्तिकै छोरा कि छोरी भनेर था हुन्छ।’
‘(प्रजनन अंग) नहेरी !’
‘हो त।’
‘कसरी ? ’
‘रोएको सुनेर।’
‘रोएको सुनेर !’
‘हो। रोएको सुनेरै छोरा कि छोरी भन्ने था हुन्छ।’
Tuesday, April 9, 2019
भैरम दमैको घडी
कुइनेटो
ससानादेखि मझौला कदका घर पाखाभरि छरिएका थिए। तिनका अनुहारका क्रिम (कुनैका गेरुले पोतिएका थिए त कुनैका कमेराले)कतिका उडिसकेका थिए भने कतिका उड्ने क्रममा। कुनै ढुंगाका त कुनै खर-छाने घरलाई जोड्ने बाटा यति कुपोषित थिए कि, खोल्साखोल्सीमा पुगेपछि ती एकाएक भूमिगत हुन्थे।
यत्रतत्र छरिएका २३ घरधुरी थिए।
चिहानभित्र चलिरह्यो घडी
कुइनेटो
पुलिसचौकीमा तारिख थाम्न गएर पूर्वी रुकुमका एक युवा घर फर्केनन्। माओवादी ‘जनयुद्ध’ उकालिन थालेको त्यो याममा उनको ‘जिउँदो’ वा ‘मरु’ खबर पाउन नै परिवारले ९ महिना कुर्नप¥यो। गलिसकेको हाप्पेन्ट र चलिरहेको घडी उनलाई चिनाउने साक्षी बचेका थिए।
कथाको कहानी, मनु ब्राजाकी
कुइनेटो
सन्दर्भ : मनु ब्राजाकीको ७६ औं जयन्ती
ब्राजाकी थोरै कमाइवाला मजदुरले पिउने काठमाडौंका अँध्यारा र साना गल्लीका भट्टीहरूमा दारु पिउँथे। तिनै भट्टीमा हप्तौं बिताउँथे। र, मजदुर, गरिब, तल्लो तहका सरकारी कर्मचारी, पुलिस, सेनाका जीवनका विभिन्न आयामका कथा–खजना बोकी निक्लन्थे।
नवीन विभास
प्रिय कथाकार मनु बाज्राकीलाई मैले कहिल्यै भेटिनँ।
‘गल्ती त गरिनँ ? ’
राडीजिउले रातो कामी
कुइनेटो
‘यखो खाप्चो (मुख) नि पाटिन्न ? एकसोरे बोल्या बोल्यै,’ खरछाने दुब्लो घरको पेटीमा बसेर कल्साउरी (साठी नजिककी) आमैले ‘माइक आवाज’प्रति फेरि प्रतिक्रिया जनाइन्।
Monday, April 8, 2019
हिरे सार्की उर्फ हीरालाल नेपाली
हिरे सार्की, खहरे गाउँ। फोटो : नवीन विभास
समाज
परम्परागत गुन्यु–गाडा पहिरेकी र अनुहारमा थोरै पाउडर घसेकी गाउँले युवतीजस्तै देखिन्थे, गेरुले पोतिएका घर। तिनै युवती अनुहारका घर तलमाथि र वरपर उभिँदा गाउँ बनेको थियो। सानो तर गज्जब।
न्याय छैन जुरेलीलाई
बाटोमुन्तिर सिस्ने हिमाल हुँदै बगेको खोला हतारहतार भेरी भेट्न हान्निँदै थियो। त्यै खोलालाई साक्षी राखेर वारिपारि पहाड ठिंग उभिएका थिए। पारिपट्टि पहाड पहरामय थियो। पहरामा घरिघरि झारल, घोरल, नाउर तलमाथि गर्थे। वारिपट्टि फाटेको लुगा लगाएर ठिंग उभिएको मानिसजस्तै पातला जंगल र त्यसको छेउछाउमा दुब्लाएका गाउँ थिए। तिनै जंगल, भीर र गाउँ हुँदै जति हिँड्यो उति दुब्लाएको बाटो कान्छो जिल्ला पूर्वी रुकुमको अन्तिम गाउँ सिस्ने जाँदै थियो।
- नवीन विभास
फुर्सद
फुर्सद
१० चैत २०७४ १०:००:१७
बाटोमुन्तिर सिस्ने हिमाल हुँदै बगेको खोला हतारहतार भेरी भेट्न हान्निँदै थियो। त्यै खोलालाई साक्षी राखेर वारिपारि पहाड ठिंग उभिएका थिए। पारिपट्टि पहाड पहरामय थियो। पहरामा घरिघरि झारल, घोरल, नाउर तलमाथि गर्थे। वारिपट्टि फाटेको लुगा लगाएर ठिंग उभिएको मानिसजस्तै पातला जंगल र त्यसको छेउछाउमा दुब्लाएका गाउँ थिए। तिनै जंगल, भीर र गाउँ हुँदै जति हिँड्यो उति दुब्लाएको बाटो कान्छो जिल्ला पूर्वी रुकुमको अन्तिम गाउँ सिस्ने जाँदै थियो।
Subscribe to:
Posts (Atom)