कुइनेटो
भिक्षुजस्ता मान्छे र फिल्मी क्यामेराबीच के थियो साइनो ? र, पाटनका साँघुरा गल्लीमा हूलले के खोज्दैथियो ? त्यसैमा जब्बर जायज जिज्ञासा जरुर थियो– राजतन्त्र र बौद्ध मूल्यले तिनको फिल्मकारिता ‘मनखुसी’ फुल्न दिएको छ त ?
गहुँभन्दा गोरो मंगोल अनुहारका पौने ६ फिटे लाग्ने मान्छेको जिउमा टी–सर्ट, इस्टकोट र गोडामा लामो लुगा थियो। ती सब लुगा ‘एकवर्णे’ गाढा रातो अनुहारका थिए। कसक्क पारी टाउको छोपिएको कपडा चाहिँ हल्का नीलो थियो भने गोडामा खैरो जुत्ता। कम्मरमा सानो काँटीको झोला र वाकीटाकी राता पहरमा चमेरा जसरी तुर्लुंगिएका थिए। झट्ट हेर्दा तिनले ‘कुनै गुम्बाबाट पाटन घुम्न झरेका बौद्ध भिक्षु’ सम्झाउँथे।
